کانون نویسندگان ایران 2010.03.07 - 21:10 ٨ مارس سال ۱٨۵۷ زنان کارگر صنایع نساجی شهر نیویورک در اعتراض به شرایط غیرانسانی کار خود دست به راهپیمایی زدند. نصیب آن زنان دردمندِ شجاع جز ضرب و شتم پلیس نبود، اما حرکت قهرمانانهی آنان نقطهی عطفی شد، و در ٨ مارس ۱۹۰٨ بار دیگر پانزدههزار زن کارگر از جانگذشته را در نیویورک با شعار «نان و گلسرخ» و درخواست شرایط انسانیِ کار و زندگی به شورش واداشت، تا خاطرهی این قهرمانی نیرویی شود که در ٨ مارس ۱۹۱۷ هزاران زن گارگر معترض را به خیابانهای سنپترزبورگ بکشاند و با پشتیبانی مردان کارگر آغاز انقلابی سرنوشتساز را رقم زند؛ و این نیرو تا امروز ادامه یابد که زنان و مردان آزاده در سراسر جهان ٨ مارس را به پاس نخستین حرکت متشکلِ زنانِ برابریخواه گرامی بدارند. هرچند حکومتهای خودکامه هنوز گردهماییهای این روز را برنمیتابند، سوداگران میکوشند آن را با بستهبندی در زرورق جشنهای پوشالی از محتوای واقعی خود تهی کنند، و زنستیزیِ نهفتهی دیرپا هنوز بسیاری از مردمان را آگاه یا ناآگاه به نادیده انگاشتن آن وامیدارد، ٨ مارس همواره یادآور مبارزهی دیرینه و پرفراز و نشیب زنان در پی حقوق انسانی خویش بوده است؛ و به گواه تاریخ، فریاد دادخواهی زنان نهتنها هرگز خاموش نشده که از طلبِ عدالت اقتصادی و شعار نان و گلسرخ فراتر رفته و به خواستِ سپیده و رهایی رسیده است. امروز حتی در دورافتادهترین نقاط جهان صداهای پنهانمانده و در گلو خفهشدهی زنان فریادی شده که حقوق شایستهی انسانی، برابری شغلی و آموزشی و سیاسی، حق تعیین سرنوشت خویش، آزادی انتخاب، اختیار پوشش و مراودهی آزاد، و کنترلِ بدن خود را طلب میکند. در سرزمین ما نیز از دیرباز آزادهزنانی زیستهاند که نخواستند در چنبرهی ستم و تبعیض، از سر نومیدی، خود و زندگی خود را به آتش بسوزانند و تباه کنند. زنانی که به جرم تسلیم نشدن به خودفریبیِ سنتهای غلط تن به زندان و شکنجه و قتل و تجاوز دادند و بار «بدنامی» بر دوش کشیدند. زنانی که نماد آزادگی شدند تا زنانی دیگر به احترام یاد و خاطرهی آنها فریاد رهایی سر دهند. زنانی که در سه دههی گذشته، جدا از قیدوبندها و تبعیضهای عرفی و قومی و تعصبات خانوادگی، بیش از پیش فشار تهدید، اعدام و سنگسار را احساس کردند؛ بیش از پیش در چنگال قوانین نابرابر و ناعادلانهیی دست و پا زدند که آنها را نه جنس دوم که گاه هیچ شمرد؛ زنانی که دیده شدن چند تار مویشان به کابوسی جمعی بدل شد، و نظارت پلیسیِ بدنشان- از پلک چشم تا ساق پا- هر روز به آنها یادآوری کرد که جز شیء چیزی به شمار نمیآیند؛ اما، این همه را تاب آوردند و با وجود دردی که در عمق جان خویش تجربه میکردند پایداری نشان دادند؛ در جستوجوی روزنهیی به روشنایی گام به گام پیش رفتند و آگاهی دادند، تا آن جا که درد مشترک خود را در پهنهیی گسترده فریاد زدند و با تحمل شکنجه و زندان و نثار بیهیاهوی جان خویش چشم جهانیان را خیره کردند. زنانی شجاع، جویای زندگی در جامعهیی آزاد و سربلند، که با پیشگامی در افشای تجاوزجنسی در شکنجهگاهها و سلولهای تاریک نهتنها تابوی دیرینهی پردهپوشیهای مصلحتی را شکستند، که پرده از چهرهی کریه و رفتار ددمنشانهی ستمکاران برگرفتند. کانون نویسندگان ایران ٨ مارس- روز جهانی زن- را به تمامی زنان جهان، بهویژه زنان مبارز و سختکوش ایرانی، شادباش میگوید و امیدوار است زنان و مردان آزادهی این سرزمین از مبارزه با باورهای ریشهدار مردسالاری در درون خویش و در عرصهی عمومی دست برندارند تا خواستِ آزادی و برابری به باوری همگانی تبدیل شود و راه رسیدن به جامعهیی رها از تبعیض و فشار و سرکوب را هموار سازد. کانون نویسندگان ایران ۱۵ اسفند ۱٣٨٨ | 
